Dziś zatrzymujemy się na chwilę, żeby pomyśleć o wszystkich, którzy pomagają. Nie tylko tych „oficjalnych” wolontariuszach zapisanych w tabelach projektów. Ale o ludziach, którzy niosą dobro tam, gdzie ono jest potrzebne — cicho, pokornie, czasem po godzinach, czasem kosztem własnej siły.
O tych, którzy trzymają kogoś za rękę w hospicjum.
O tych, którzy dźwigają czyjś ból, żeby choć chwilę był lżejszy.
O tych, którzy budują wspólnoty, prowadzą zajęcia, wyciągają dłoń, kiedy świat się komuś kruszy.
O tych, którzy wierzą, że nawet jeden uczynek może zmienić czyjś dzień — albo życie.
Dziś dziękujemy każdemu, kto pomaga.
Z imieniem i bez imienia. Z organizacją lub spontanicznie.
Z wielkimi akcjami albo jednym gestem dobroci.
Bo wolontariat to nie funkcja.
To sposób życia.
Wybór, by widzieć drugiego człowieka — i odpowiedzieć miłością.
Dziękujemy Wam.
Dziękujemy sobie nawzajem.
Dziękujemy wszystkim, którzy sprawiają, że świat staje się trochę bardziej ludzki.
Joanna i Marcin Kołodziej
